tuhaf kısım

Havalimanı (Hikaye I, Kısım V)

2012-03-09T02:10:00.002+02:00

Hikaye I, Kısım I için tıklayınız. "Tanışma"
Hikaye I, Kısım II için tıklayınız. "Bank"
Hikaye I, Kısım III için tıklayınız. "Rakı Masası"
Hikaye I, Kısım IV için tıklayınız. "Tanışma v.2"

Anonslarlaoynuyorum kendi kendime. Duyduklarım hep aynı türden. Farklı olabilecek kadarözenilmiş olmaları gereksiz. Havalimanındayım. Burada, adımların sıklığı uçağınkalkış zamanına ne kadar kaldığının bir göstergesi. Bununla beraber yerdeğiştirme eylemlerinde hiçbir zaman yavaş olmayı başaramamış ‘heyecanlılar’var. Onlar ki; oyunun tek oyunbozanları. Sanıyorum ‘insan izleme’ faaliyetiiçin en uygun yerlerden bir tanesi bu mekân. Önce uzun süre check-inkontuarlarındaki sıraya takılıyor gözlerim. Telaş, bıkkınlık, heyecan… Duyguyamı ihtiyacınız var? Hemen pazar sepetinizi kapıp gelin buraya. İki güvenlikkontrolünden de geçtim. Biniş kapısında bekliyorum. Az sonra O da burada olur.Gitmenin en güzel halidir “O’nunla gitmek”. Beklemenin en güzel hali: O’nubeklemek. Ve hatta şimdiye dek yaptığım en güzel şey, O’nunla gitmek için O’nubeklemek. İnandırmakta zerre zorluk çekmeyeceğim biliyorum; bu dünya üzerindeherhangi bir insanoğlunun yaşayabileceği en büyük heyecan… Hava kararmayabaşlarken geliyor. Uzun paltosu gri. İçinde ne var göremiyorum. Paltonunbittiği yerde çorapları başlıyor, siyah. Çizmeleri! Ah! Çizmeleri, yoksa sizbeyazla siyahın sevişmesinin olağan sonuçları mısınız? Bana doğru attığıher adımın, benim dualarımın ve bin bir yakarışımın sonucu olduğunu biliyorum.Sarılıyoruz ve birer öpücük her bir yanağa, tutkuyla, aşkla. Bir ritimbozuluyor o anda. Tüm düzen yok olacak sanki. Sanki hayat duruverecek. Dursun.O'na sarılmadığım anlarda geçen zamanın ne değeri var ki?

-Tamplanladığımız saatte geldin.
-Hiçbiraksilik çıkmadı. Sıkıldın mı beni beklerken?

Cevapveremiyorum. Ne diyebilirim ki? Hangi sözcük O'nu burada beklemenin benim içinneler ifade ettiğini O'na anlatabilir? Yanımdaki koltuğa oturuyor. Büyük birgürültüyle piste inen uçakları izlemeye koyuluyor. O, yağmurlu havada pistedokunabilmek için yanıp tutuşan uçakları; bense O'nu... Rakı içtiğimiz günühatırlıyorum, “Yine geliriz.” demişti. Yine gelecek miyiz sahiden bu şehre?Neden tek gidişlik biletlerimiz? Niçin hiçbir plan yapmadık? Yoksa okyanusaaçılmış bir gemide, beyaz sakallı bir kaptan, şahide de gerek duymadannikâhlayacak mı bizi? Lüks kamaralardan biri mi olacak ilk odamız? O pisçarşaflı ucuz otellerden daha iyi değil mi? Sonra ufak sandallardan birtanesini suya indiririz. Ben, her gördüğüm balığa anlatırım evlendiğimizi,bıkmadan, usanmadan anlatırım. Gülen gözlerle beni izler. O uçakları izliyor;bense O'nu... Ben balıklarla konuşurum O da beni dinler. Beyaz sakallı kaptanpiposunu dudaklarının arasından alıp bize seslenene kadar kalırız orada. Yenievli çiftlerimiz için çalar orkestra o gece. Kadeh kaldırır hanımefendiler,beyefendiler. Sorumsuzca içmeye yemin ederler hep bir ağızdan: “Bu gece bubüyük evliliği kutluyoruz. Sarhoş olmamanın ne anlamı var ki?”

-Bak,diyor.

İrkiliyorum,içine düştüğüm tatlı hayalden uyanışım parmağıyla işaret ettiği yangınıgörmemle oluyor. Alevler bizden oldukça uzakta bir uçağın jet motorundanyükseliyor. Sirenler, görevli çağrı ve yolcu düzeni anonsları, koşuşturanpersonel... İtfaiye de uzaktan göründü. Yaklaşık 30 dk. sonra uçuşlarınşimdilik beşer saat ertelendiği anonsu geliyor. Yolculardan yükselen uğultularduyulmaya değer. Sanki takımları final maçının son dakikasında penaltıkaçırıyor.

-Uyumakistiyorum, diyorum.
-Dizimekoy başını.

Hiçuyanmak istememecesine uyumak böyle bir şey mi? Kulağımı ısıtan dizleri nasılyüreğimi de ısıtabiliyor? O'nunla bir yere gitmek için, O'nunla beklerken,O'nun dizinde uyumak...

Tanışma v.2 (Hikaye I, Kısım IV)

2012-02-18T08:26:00.000+02:00

Hikaye I, Kısım I için tıklayınız. "Tanışma"

Hikaye I, Kısım II için tıklayınız. "Bank"

Hikaye I, Kısım III için tıklayınız. "Rakı Masası"

Yerin bin bir kat altından trenler yürütelim sözünü ilkkim söylemiştir acaba? Şu anda beni, bu yürüyen merdivende o hayal ettiği trenegiderken görse neler düşünürdü ki? İnsanlar koşuyorlar, sanırım tren kaçacak,koşmalıyım. Giriyorum ve hemen ardımdan kapanıyor kapı. Tren yine ham yaptıbeni! Oturuyorum boş koltuklardan birine. İki yabancı var hemen karşımda. Birtanesi yüksek sesle sanki tüm trene hitap ediyormuş gibi konuşuyor. İlginç biraksanı var. Hindistan? Cevahir’e gitmek istediğini söylüyor. Ne garip, hiçkimse onunla konuşmak istemiyor. Ya sana ne oldu? Mecidiyeköy! Seni konuşmaktanalıkoyan nedir? Cevap verirsem beni yanlış anlayabilir. Öyledir tabi, tüm erkekleröyledir. Yardım etmeye çalışırsan onlara ilgi duyduğunu düşünürler. Ah,sendeledi! düşecekti az daha. İlk defa mı metroya biniyorsun sen? Gittikçeaktifleşiyor, herkes ona odaklanmış durumda. Metroda bedava gösteri! Sonundabir adam söyleyiverdi işte: Mecidiyeköy! Ben sustum. Aferin devam et böyle.Toplum seni ayıplamasın da ne olursa olsun. Tüm isteklerine ket vur.Otokontrolünü sağla ki hafif kız olmayasın. Bu öyle garip bir baskı kiüzerimde, aslında kimse tarafından uygulanmıyor ancak tüm yüküyle omuzlarımda;basıyor acımasızca. ona, ben yardım etseydim kimse bana dönüp, sen de nehafifmişsin demeyecekti. Gel gelelim bunu düşüneceklerdi. Belki dedüşünmeyeceklerdi? Medeni cesaretim olmadığı için toplumu mu suçluyorum? Yo yo,ben onların içini bilirim. Zaten kıçında da minicik bir etek derler, saçlarınabak yarısı mavi yarısı siyah derler, ne o bileğindekiler derler, bu gençliktede hiç utanma kalmamış canım derler... Derler tabi, sonra da eve gidip yorganınaltına girip beni hayal ederler... Günahlarının malzemesi olurum, tümgünahkârlığımla eşlik ederim onlara cehennem yolunda. bir türlü inanamadı hangidurakta inmesi gerektiğine. Dayanamıyorum artık:

-Cevahir’e Mecidiyeköy istasyonunun içinden direktgeçebilirsiniz. Tabelaları takip edin, diyorum.

Kaç kişi şu anda beni izliyor? İneceğim bu durakta. o dabitiveriyor dibimde, arkadaşı da geride kaldı. Uf, tam da tahmin ettiğim gibioldu. Sana yardım etmem, senden çocuk yapmak istediğim anlamına gelmiyor ki...Bu yoldan mı gideceğim diyor. Bakışlarındaki "aslında cevabı biliyorum amakadınlarla iletişime geçmede o kadar başarısızım ki şu anda cevabını daha azönce öğrendiğim bir soruyu sana sormaktan başka bir hamlem yok" ifadesimidemi bulandırıyor. Evet anlamında kafamı sallıyorum. Takıldı peşime. Bizimtoplumumuzdan bir birey olsaydı bunu yapabilir miydi? Sıçayım toplumuna,yapıştı adam gitmiyor. Birden dönüp gözlerine bakıyorum:

-Uzaklaş!

Gitti sonunda. Beklemediği bir tepkiydi. Şaşırdı mıbilmiyorum. Arkamı dönüp bakarsam, beni takip etmesi için onu cesaretlendirmişolurum. Yürüyen merdivenlerde duruyorum. Ardımdan ayak sesleri geliyor. O muacaba? Kontrol etsem iyi olacak. Dönüyorum birden. Başkası bu, tam arkamdadurmuş bana bakıyor. Bir anda dönüp gözlerine bakarsan şaşırır tabi. Geridönmeme fırsat tanımıyor:

-Bir insanın yabancı olması sana sonsuz bir güven sunmakzorunda mı?

Kalakalıyorum, düşünemiyorum, meraklanıyorum. Beni miizliyordun? Nasıl bakıyorsun sen öyle? Nedir bu gözlerindeki merak, heves?Sinirli misin yoksa? Bana sinirlenmen için hiçbir sebep göremiyorum.Toparlıyorum hemen:

-Güven değil yardım etmek.

-Yardım etmenin altında yatan en önemli sebep, kendinekendini övmek değil midir ki?

-Yakışıksız bir soruya tatmin edici bir cevap vermekzorunda olduğumu fark etmemiştim.

-Geçiştirmeye çalışmak, kaçmanın diğer adı.

Kaçıp gidebilirim şu anda. Sadece bir "uzaklaş"kelimesi iş görür. En iyisi cevap vermemek. Hem kim bu adam? Gözlerindeki,gerçekçi yalnızlık bakışları mı? Peter mısın sen? Johanna Spyri, Alpler’denbana arkadaşlık etmen için mi gönderdi seni? Kaçmıyorum ki senden:

-Boş versene, saf duyguların var olabileceğiniunutanlardansın.

-Elindeki elma şekerini beğenmeyip başka çocuklarınkinimerak edenle…

-Sözünü büyük bir zevkle kesmek istiyorum. Çünkügözlemlerinde yanıldığını anlamak çok da zor olmadı.

-Seninki İngilizcesini geliştirmeye çalışan yarı dillihareketi değildi. Sadece iletişim kurmak istedin, uzaklardan gelen biriyle; biryabancıyla! Çevrendeki insanlara tanımadığın fırsatı bir anda ona sundun.Sadece ve sadece yabancı olduğu için. Yabancı erkekler çekicidir değil mi?

Şimdi Frankfurt’a gitmek ve senin gerçekçi yalnızlığınıtaçlandırmak için sebeplerim oldu işte. Toplumu suçlamıyorum tokadı atarken.Sol elimin avuç içi sızlıyor. Yürüyen merdivenlerin başındayız. Hayatım boyuncahiç kimseye tokat atmamıştım. Kesinlikle hak etti. Peki, bir Türk olsaydı o sorularısoran, cevap verir miydin? Sadece gerçekleri söyledi sana. İnsanlar bizi hiçumursamadılar. Yollarını kapatıyoruz sanırım. Biraz kenara çekilip orada kavgaedelim desem mi? basacağım kahkahayı şimdi. Daha önce hiç görmediğim bir adamatokat attım az önce. Terbiyesizlik bu yaptığım. Susuyor şimdi de. Haklıykenhaksız duruma düşmek eylemi için bir örnek arasam bundan daha iyisinibulamazdım herhalde. Telafi edebilir miyim bu durumu?

-Sanıyorum bu anda özür dilemem gerekiyor, diyorum.

-Özrünün de bu tokat da kadar sert olacağını düşünüyorum.

Bir sonraki sözlerim ağzımdan çıkarken hiç düşünmüyorum.Medeni cesaret mi deniyor buna? Aptal, cesaret değil bu; delilik:

-Peki, bir Türk kahvesi affa giden yolu açar mı?

-İkinci bir tokat gelmeyeceğinin garantisini de istemekbenim hakkım.

-Hak senindir.

Oturuyoruz bir masanın iki ucunda. Garson hemen imdadınayetişiyor komik sessizliğimizin. İki Türk kahvesi söylüyoruz. Ne konuşacağızşimdi biz? Tanımıyorsun ki bu adamı! Bu cümleyi sürekli tekrar edersen içinde bulunduğungarip durumdan daha kolay sıyrılırsın, devam et durma söyle.

Kahvemden ikinci yudumu alıyordum konuşmayabaşladığımızda. Konular birbiri ardına geliyor. Bireysel psikoloji üzerinekonuşmalarımız, “yurdumuz kadınlarının genetiğine işlenmiş kendini korumaiçgüdüsünün, kenter kültüründe kontrolsüzce özgürleşmesine toplumsal vebireysel bakış” başlığıyla derinleşiyor. İkimiz de bireylerden bahsederkentoplumu yok sayamıyoruz. Biraz da sevdik sanırım ikisini birbirinekarıştırmayı. Bu sebep yüzünden “kültürler arası kalkanlarınincelmesinin/kalınlaşmasının Türk kadınlarına etkileri” konusu dakikalarcasürecek bir tartışma doğuruyor. Özellikle son konu konuşulurken çoksinirleniyorum.

Otreni son anda kaçırıversem burada olur muydum? Beni ham yapan dudaklarını dahaerken kapatsaydı, şimdi dört Türk kahvesini ve altı çayı ödüyor olur muydum?İnsanların ‘biraz sessiz konuşsanız?’ bakışlarına maruz kalır mıydık? Heidi AlpDağları'nda yalnız dolaşır mıydı?

Rakı Masası (Hikaye I, Kısım III)

2012-02-12T03:52:00.002+02:00

Hikaye I, Kısım I için tıklayınız. "Tanışma"

Hikaye I, Kısım II için tıklayınız. "Bank"

Saat 23.10. istiklal caddesi olmadığı kadar huzurlu.Parmaklarım tarihi binaların eski taşlarının üzerinde geziyor. Hepinizyıkılacak mısınız teker teker? Galatasaray ‘a yaklaşıyoruz. Yağmur İstiklal ‘inışıklarını nasıl da güzelleştiriyor. Çok geç saatte çıktık dışarı. Haftaiçindeyiz, mekânlar bizim kadar geç kalmazlar. İnsanın keyfini kaçırır;kapatmaya çalışırlar. Hava yağmurlu ve soğuk, İstiklal ‘in en çok bu haliniseviyorum. Az insan var, sadece çok sevenleri. Dolayısıyla mekânlar da boşsayılır. Biraz daha yürüyoruz, ona dönüyorum:

-Girelim mi bu sokaktan?

-Bildiğin bir yer mi var?

-Yok.

Giriyoruz o sokaktan, daha sakin ve huzurlu burası. Koşaninsanlar yok. İstiklal insanları Taksim'den Tünel'e ilerledikçe yavaşlar;heyecanları yatışır. Daha önce girmemişim bu sokağa. Nereye gittiğimizi debilmiyorum. Mesele "bir yere gitmek" değil ki zaten; sadece"gitmek". Başını kaldırıp eliyle işaret ediyor:

-Şu masa örtüleri güzel; buraya girelim.

-Peki.

"Bu otel güzel, adını sevdim." Otele mi gitmekistiyorsun hala? Çok da temiz olmayan çarşafın üstünde... Bir türlü silipatamadın şu düşünceleri aklından. Bu kadar serbest çağrışım da fazla artık.Masaya oturduğumuzda ellerime bakıyorum, parmak uçlarımda beyaz kireç lekelerivar. Duvarlara sürterken bulaşmış olmalı. Hepinizi yıkarlar mı sahiden? Dahabitirmedim hepinizin üzerindeki desenleri ezberlemeyi, biraz daha beklesinler.

Saat 04.30. Masamızda bizden başka iki kişi daha var.Adam konuşuyor. Yanında oturan kadın gibi biz de onu dinlemekteyiz pür dikkat.Konuşması bitince hüzünlü bir gülümseme beliriyor yüzlerimizde.

-Ne güzel oldu sizi dinlemek, diyorum.

-Biz hep anlatıyoruz evlat. Sadece sizin gibidinleyenlerimiz yok fazlaca.

-Yine geliriz, diyor.

Dönüp ona bakıyorum. Gizli özne de olsa "biz"diyor. Sen olduğun sürece ben de gelirim elbette. Kalkış zamanı yaklaşıyor.

Saat 02.00 civarı, uzaktan fark ediyorum. Birazçekiniyorlar sanırım. Birbirlerine bakıp başlarını salladılar. Şimdi bize doğrugelmekteler. Kadın saçlarını sarıya boyamış, teni esmer. Kırışıklar yüzünde yeretmiş artık. Parlak gümüş küpeleri var. Boynunda göğsüne kadar uzanan birkolye, ucunda yeşil bir taş. Kırmızı beyaz bir elbise var üzerinde yazlık gibisanki. Üşümüyor mu dışarıda? Evi yakın sanırım. Anlaşıldı tüm gün burada,çıkmıyor sokağa. Adam ceketini çıkarıp benim paltomu bıraktığım askıya asıyor.Daha önce birkaç kez kasada para alışverişi yaparken görmüştüm onu.Müşterilerini uğurlarken her seferinde ayağa kalkıp önünü ilikliyordu. Dökülmüşsaçlarının çoğu; kalanlarıysa beyazlamış. Beyaz zeminli gri kareli gömleğininüstünde bir yelek. Eflatun kravatı fazlasıyla özenli. Yeleğinin cebinden birzincir uzanmakta. Saat mi o? Kaç yıllık? Siz kaç yıldır evlisiniz peki?Yanımıza geliyorlar. Adam:

-Kusura bakmayın gençler. Muhabbetinizi bölmekistemezdik.

-Kapatıyorsunuz sanırım, kalkacaktık biz de.

-Yanlış anladınız, size eşlik etme niyetindeyiz. Yanieğer rahatsız etmezsek.

Rahatsızlık ne demek, bir baksanıza siz yüzlerinize, nekadar da tatlısınız, nasıl bir gülümseme var dudaklarınızda. Mahcubiyetinizbizi utandıracak kadar derin. Zaten biz hiç yalnız kalamayız. Ne yapacaksınyalnız kalınca? Islak dudaklarına bir öpücük mü konduracaksın? O masa örtüsünüsevmişti; sense otel isimlerini sevmesini istemiştin. Ne yapacaksın otelde?İçim ürperiyor. Fark etmiş midir aklımdan geçenleri? Utanıyorum fikirlerimden.Elimde değil. Üryan düşüncelerini kendine sakla. Kötü bir insansın sen. Ayağakalkıyorum:

-Ne olur buyurun, şeref verirsiniz.

Masa yeniden düzenleniyor. Yeni tabakları getiren gencebeyaz peynir, kavun ve şalgam ısmarlıyor adam. Sakin bir genç bu. Sankiyıllardır aynı işi yapıyor. Fazla konuşmuyor. Sonradan dinlediğimize göre 4.sınıfmış üniversitede. Fakülteye başladığı yıl, kapıdaki ilanı görüp işistemiş. o gün bugündür buradaymış. Gece mesai, gündüz okul... Mezun oluncagideceğini biliyorlar ama bu onlar için büyük bir mutluluk; kendi çocuklarıgibi sevmişler. Bir büyük daha açılıyor. Genç rakıyı bardaklara doldururken çoközeniyor. Patronlarının kıvamını biliyor. Aferin anlamında bir baş sallamasıylaile alıyor takdirini. Çin memleketinde çay seremonisi geliyor aklıma. Çin’deyimşimdi. İnsanlarına kuralları zorla öğreten ülke. Karşıdan karşıya geçebilmekiçin yeşilin yanmasının yansıra polisin "geç tabelasını kaldırmak zorundakaldığı topraklar. Turizme ve yabancıya alışmış, hesap makinasıyla iletişimkuran ama hala kendi halinde olan ülke. Kapitalizmin kalesi haline gelmiş enbüyük komünist! Şimdi Çin Seddi’nde olabilirdik. Çin’de rakı içerler mi? ÇinSeddi’nin duvarlarında rakı içip, sarhoş olup, sevişirdik! Sabah uyanınca ilkuçakla Beyrut’a giderdik. Sonra Budapeşte...

Dinliyoruz daha çok. Söyleyecek tek bir kelimemiz yokkarşılarında. Mehtap varmış tanıştıkları gece. Bir arkadaş grubu içinde hiçkonuşmadan üç saat oturmuşlar açık havada. İlerleyen saatlerde giden birkaçkişiden boşalan sandalyeler aradan çıkınca yan yana kalmışlar. Amca başlıyor:"sigarasını çıkardığını görünce hemen babadan kalma çakmağı çıkardım.Arada yanmaz. Aksilik ya yine yanmaz da rezil ederse beni köpoğlu! Bir gayretdavranıyorum, yanıyor! O an göz göze geldik işte. Bakışları bir hançer gibisaplandı yüreğime. Tutuldu dilim damağım. Gencim daha, kuvvetliyim ama elimtitriyor. Düşüreceğim sanki çakmağı. Bir bakışı var ki büyü sanki,konuşamıyorum ben. Teşekkür ediyor bana. O an diyorum ki bu dudaklardan çıkacaktüm sözcükleri duymalıyım hayatım boyunca." ilk görüşte aşk bu mu ki? Sahibiz nerede tanışmıştık? Biraz başım dönüyor. Fazla mı içtim? Metroda...Tokat... Saat 03.20. sarhoş narası değil bu dışarıdan gelen; edepsiz çığlığı.Rahatsız oluyor misafirlerimiz, alışamamışlar hala değişen nesle.Misafirlerimiz mi? rakıdan olsa gerek. Sırıtıyor musun sen aptal aptal? Metrodatanıştık biz. Vurdu tokadı acımadan sağ yanağıma. Solak demiştim. O"hançer saplandı yüreğime." demiş; bense solak. Kuşak farklılığıylamı açıklasam şimdi bunu?

Saat 05.00, gün aydınlanmak üzere. Şimdi daha ıssızİstiklal. Ey İstiklal sevenleri! Neredesiniz? Bakın ben buradayım. Raylarınüzerinde dans ediyorum. O ise gökyüzüne bakıyor, yağmurda kırılan ışıkhuzmelerini izliyor. Her adımımız bir öncekine göre daha yavaş. Boğazlı mavikazağı ceketinin altından gözükmüyor. Savuruyor bileklerine gelen eteğiniyağmurun altında. Beresini çıkarıyor:

-Ne saçma insanın ıslanmaktan korkması.

Beremi çıkarıyorum hemen. İkimiz de korkmuyoruz şimdi;değirmenler çıkarsa karşımıza, tahta kılıçlarımızla savaşacağız. XVI. yüzyılamı gitsek seninle?

Bank (Hikaye I, Kısım II)

2012-02-07T23:35:00.001+02:00

HikayeI, Kısım I için tıklayınız."Tanışma"

Bir banktayız, üzerinde bir bankanın adı yazanlardan.Cilası kalkmak üzere olan yerler dikkatimi çekiyor. Tırnağımla kaldırıyorumbirkaç biçimsiz kuru cilayı. Hafif nemli bank; Kolay bırakıyor cilasını. Yağmuryağdı bir ara. Saat 07.05. uyumadık bu gece; bu bankta oturduk. Gerçekten merakediyorum niçin bankalar özellikle bank yaptırıp isimlerini yazdırırlar. Bu birreklamcılık geleneği midir? Bank/banka? Yok canım. Hafif bir rüzgâr esiyor.Üşüdüğümü hissediyorum, bir titreme nöbeti başlıyor. Bana bakıyor. Sorma neolursun diyorum, üşüyor musun? deme. Boğazında düğümlensin kelimeler,diyaframın gerilsin gerilsin, gevşesin. Ses tellerin tutulsun, deme diyorum.Duymuyor beni ama yine de sormuyor. Sessizliği bozuyorum sonunda:

-Esen rüzgârın titrettiği vücudu görse de soruyor insan:"üşüdün mü?"

-Aptallık işte.

Bir an susuyorum. Daha çok aşka dair bir açıklamabekliyordum. "O aslında soru cümlesi değil" diye başlayan üçüncüsınıf bir romantiklik de olabilirdi. Bilmem, belki "aslında söyleyecek birşeyleri olmayan insanların, var olan durumu seslendirip, sessizliği bozmaçabası" diyebilirdi ya da "herkesin bildiği bir durumdan bahsedipcehaletini saklamaya çalışan korkak insanlar" diye tespite başlayıpsaatler süren ve bir türlü sonlandırmak istemediğimiz konuşmamıza yeni bir yönverebilirdi. Sadece iki kelime söyleyip sustu. Sabaha kadar oturduk bu bankta.Gece yarısını biraz geçiyordu geldiğimizde:

-Şu bank güzel. Bak üstünde de banka reklamı var. Halakaldı mı bunlardan? demişti.

-Gel oturalım. Dinleniriz biraz.

Heyecandan ölmek üzereydi oturduğumuzda. Eldivenleriniçıkardı hemen cebinden, sonra beresini. Kafasını çevirdi denize doğru. Gecemartılarını izlemeye başladı gözleri; benimkilerse onun gözlerini... Sadeceikisi vardı şimdi dünya üzerinde. Bu duruma daha önce birçok filmde, romanda,hikâyede rastlamıştım ancak ilk defa yaşıyorum. Daha önce kim tasvir ettiyseyanlış etmiş. Bu durumu anlatmaya çalışmakla bile büyük bir yanlışa düşmüşler.Peki, ben bunu nasıl anlatabilirim ki? O gece martılarını, bense onu.

Bu dalgınlıktan çıkışım elinde termos ve kâğıtbardaklarla bize doğru gelen yaşlıca bir adamla oldu. Bakıştık önce birazkarşılıklı, sonra sorgu sual etmeden geldi oturdu yanımıza. Şaşkınlıkla onuizliyorduk. Bu ne cüret? Ne yaptığını sanıyor bu adam? Sanırım çay koyuyor. Çokmu şaşırdın? Çay koyuyor işte. Hemen ona baktım dönüp, o da gülüyordu. İlkbardağı, ona uzattı:

-Çok soğuk, dedi. Yağmur da yağacak. Çay içinizi ısıtır.Ben eskiden çok güzel vals ederdim.

Vals etmek?

-Bakın martılara, bu vals değil de nedir? Keşke ben deonlar kadar genç olsam, diye devam etti.

Karşı koymadık çaylara. Cebimden çıkarmaya çalıştığımbozuk paraları görünce de biraz bozuk attı. Üstelemedim. Bozuk atmak / bozukpara. Sesteş kelimeleri ilkokulda öğrendiğimde çok şaşırmıştım. Günlük hayattasürekli kullanıyorduk ama ben ne yaptığımızın farkında değildim. İlkokulumudüşünmeye başladım; öğrendiklerimi gözden geçirmeye. bu esnada amca gençlikmaceralarını, "ettiği valsleri" (bu adam mı deli biz mi allah aşkına?)Amerika'ya gidiş hikâyesini, yakalanmasını, sınır polislerine verdiği zekâ dolucevapları, onları nasıl gülmekten kırıp geçirdiğini ama sonunda sınır dışıedilmekten kurtulamadığını anlattı. Ben seni tam dinlememişim galiba amca.İlkokulda ne çok şey öğrenmişim ben.

Ben kalkayım artık çocuklar dediğinde saat 3'eyaklaşmıştı. ilk önce o gülümsedi, ardından ben, sonra arkasından baktık birsüre. Hikâyelerini anlatmak için çayı rüşvet olarak kullanan bir adam işte.Elinde termosla gece gece, deli midir nedir? Ya biz? Niçin hepsini dinledik?Bir ara dizim onun dizine dokunmuştu hatırlıyorum. İsteyerek olmamıştı amaoluvermişti işte. Dokunmuştum ona. Temasımızın sona ermemesi için artıkrahatsızlık vermeye başlayan oturuşumu bile değiştirmemiştim. Bu kadar saat neanlattın sen amca? Zaman seninle nasıl da akıp geçti?

Amcadan sonraki misafirlerimiz tinerci çocuklar. Üçkişiler. Bize zarar verecek gibi durmuyorlar başta. Bir acındırma hali varüstlerinde. Kararmış, pis, soğuktan kuruyup çatlamış ellerinde siyah poşetlervar. Eskimiş bereleri kulaklarını yarım kapatıyor. Ayakkabıları ünlü bir marka.Nereden buldunuz, çöpten mi? kim attı onları çöpe? Küçük mü gelmişti, yoksa açgözlülüğüne yenik düşüp daha yenisini/pahalısını mı almıştı? Birdenbitiverdiler dibimizde. İsteyici bakışları vardı:

-Yok, dedim. Olsa bu saatte burada oturuyor olmazdık.

Bir otel odasında çılgınca sevişiyor mu olurduk ha? Seniterbiyesiz! Demek tüm istediğin buymuş. Atamadın beni yatağa bir türlü değilmi? bir korku ki hızla doldu içime. Hemen dönüp ona baktım. Sözlerimi yanlışanlama ne olur diyordum. O ise tepkisizdi. Karşımızda duran üç gözü kara gençonu daha çok ilgilendiriyordu bu anda. Böyle bir durumdayken bile nelerdüşünüyorum ben.

-Vardır, dedi en ufak boylu olanı.

Sen misin bu çetenin lideri? Bir hareketinle üzerimizeatlar mı bu haydutlar? Senin gözlerin yeşil mi yoksa? Duruma yoğunlaş birazkafanı topla. Zor bir durumdasın. Yanındakini koruma içgüdüsü ve görevi desenin üzerinde. Evrimin sana bir cezası işte. Kadınını korumalısın. Neden? Banaveriyor diye mi? vermedi ki? Terbiyesizleştin yine. Devam ediyor ufaklık:(Ufaklık mı? Sevmeye başladın galiba. Belki onun elinden kurtarırsan kızıkahraman olursun.)

-Bak benim bereme, kıyafetlerime. (Bakıyorum gerçekten.)Sendekilere bak, ablama bak.

Ablana bakıyorum zaten saatlerdir. Ezberledim herayrıntısını anlatayım mı, ister misin? Devam ediyor:

-Seninkiler daha güzel. Onları ver paran yoksa.

-Yürüyün gidin. Gece gece bela mısınız?

-Üşüyoruz be abi. n'olcak versen, yenisini alırsın sen.

-Saçmalamayın, kaybolun. Yok size verecek bir şeyimiz.

-Güzellikle olmazsa zorla alırız.

Bu esnada cebindeki bıçağı çıkardı yavaşça diğerleri deceplerine uzandı. Kahraman mı olmak istiyordun ha? İşte şimdi tam sırası.Saçmalama, ya saplarsa bıçağı bir tarafına. Ölüverirsen oracıkta. Öleyim neolacak, dünyadan bir korkak daha eksilir. Ah evrim neden böyle karar verdin?Ayağa kalkıyorum. Deli cesareti bendeki:

-Siktirin gidin lan belanızı benden bulmayın.

Ölüme yakın olmak böyle bir şey mi? sağ elim bıçağauzanıyor. Tutabileceğini mi düşündün gerçekten? Tuttum ya. İyi bok yedin. Akankanı o anda fark etmiyorum. Uzaktan bir ses:

-Bırakın lan! Ayrılın! Lan her gün dövüyoruz siziuslanmadınız mı?

-Bu defa fena siktim ebenizi, bekleyin lan orada.

İki polis koşarak geliyorlar bize doğru. Kahramanıkurtaran polis! Süpermen'i, Batman'i hiç polis kurtarmış mıydı? Birden koşmayabaşlıyor üç haydut. Bizi aydınlatan sokak lambasının sınırlarından çıkmalarıuzun sürmüyor. Sağ kolumu tutmuş, soluma geçmiş. Ne ara sarıldın sen bana? Ahhep böyle sarılsan! Bacağıma kramplar girmek zorunda kalmasa sana dokunmak için.

-İyi misin? diyor.

Üşüdün mü? demekten ne farkı var bu sorunun? Görüyorsunya...

-Endişelenme sadece bir çizik. (Şimdi kahramansın işte.Niçin titremektesin peki?)

Polisler yanımıza geliyorlar. Her gece her gece bunlarlauğraşmaktan bıktıklarını, tazı gibi koştuklarını, bir türlü yakalayamadıklarınıama yakalayınca da fena benzettiklerini anlatıyorlar. İlk olay değilmiş bu.Daha önce olanlarda, birini hastaneye götürmek zorunda kalmışlar. İç kanamaolur şüphesiyle sabaha dek bekletmişler acil serviste. Sekiz dikiş atılmış.Neler anlatıyor bu adam?

-Hastaneye gidelim.

Gitmeyelim, bu bank güzel. Gitmeyelim.

-O kadar da önemli bir şey değil. Saracak bir şeyler olsayalnız.

Cebinden mendilini çıkarıyor. Ütülenmiş, katlanmış. Budevirde hala bez mendil kullanan var mı? Nasıl da güzel kokuyordur o mendil.Sarıyor elimi. Birazcık kan beliriyor dıştan ama sonra duruyor. Biraz dahakonuşuyor polisler. Bu saatlerde böyle ıssız yerlerde dolaşmamak gerektiğinden,vatandaşın da biraz tedbirli olmasının lazım geldiğinden bahsediyorlar. Hangisaatte nerede olacağımı sana mı soracağım? Kafa sallayıp hak veriyorumsözlerine. Son kez dikkatli olmamızı tembihleyip ayrılıyorlar yanımızdan.

-Emin misin hastaneye gitmek istemediğine?

-Evet, ufak bir sıyrık büyütmeye gerek yok.

-Kalksak mı?

-İyi burası. Hem yeni savunmuşuz daha bankımızı, bırakıpgidelim mi şimdi de?

Gülüyor. Böyle durumlarda erkekliğine bok sürdürmeyenkişi olmak önemlidir. Kurşun gibi sinirleri olmalı insanın. Vahşi hayvanlarakarşı korumalı kadını. Tüm gün avlanmalı, eve yiyecek götürmeli. Ateş yakacakodun toplamalı. Sonra eve gelip ödülünü almalı. Sahi, sen beni nedenödüllendirmedin hala? Bak evrim diyor ki önce erkek görevini yapar sonra akşamolunca eve gelir ve... Dudağına götürüyor bıçağı avuçlayan elimi. n'apıyor bukadın? Öpecek mi yoksa? Nefes bile alamıyorum. Az önceki tehlike anındadamarlarıma yayılan adrenalin hala etkisini göstermekte. Bana bakıyor öptüktensonra:

-Çok korktum. Kaybedecek bir şeyleri yok ki onların.Verseydik keşke bir şeyler.

Benim de kaybedecek bir şeyim yok ki. Erkekliğimden dahaönemli neyim olabilir kaybedecek? O da biliyor elbette bunu. Acaba benim dekorktuğumu anlamış mıdır? Köpeklerden korkmayın, korkunun kokusunu alıp daha daüstünüze gelirler denir. Senin kaybedecek bir şeyin var mı? Ben miyim yoksasenin kaybetmekten korktuğun şey?

Uzun bir konuşma başlıyor "toplumdan dışlanmışevsizlerin çaresizliğinin saldırganlığa dönüşmesi", "sosyal hayatınbizi toplumdaki tinercilerden, evsizlerden iğrenmeye ittiği", "geliradaletsizliğinin suçu teşvik etmesi ya da konu ile ilgili olmaması","kapitalizmin yarattığı ezici azınlığın, çoğunluğa sırt çevirmesi","suç, suçun sebepleri, adil yargı mekanizmasının işlemesi için gerekliolan 'hafifletici sebepler' kavramı, hafifletici sebeplerin suistimaledilmesi" gibi başlıklar etrafında.

Saat 07.10. ya bir akıllı telefon almalı ya da bir sözlüktaşımalı yanında. 'bank' İngilizce‘deki 'bank'tan mı geliyor? Eve gidincebakarsın. Eve gidince bakarım dediğin her şeyi unuttuğun gibi bunu da unutacaksındeğil mi? not almak için çantama uzanıyorum, ön gözden not defterimiçıkarıyorum. Beni izliyor şimdi. Yazdıklarımı sormuyor. Merak etmiyor mu yoksa?Merak edilmek istiyorum o anda. Sorular sorulsun bana dair. Az önce bir adamgeldi. Poşetinden renk renk balonlar çıkarıp şişirdi. İki ucunda büyük taşlarbağlı olan uzunca bir ipe bağladı hepsini. Taşları denize attı. İpin uzunluğunuölçtün mü sen? Denizin ne kadar derin olduğunu nereden biliyorsun? Çantasındanbir tüfek çıkardı, ufak saçmaları bir kutuya yerleştirdi, sonra bir karton.Üzerinde "10 atış 3 lira" yazıyor. Altında da ufak puntolarla "9vurana 5 atış daha!" bankalardan mı öğrendin sen böyle reklam yapmayı?Onlar mı öğretti bu pazarlama stratejisini sana? Bu adam da soru sorsun bana.Elimin nasıl olduğunu, acıyıp acımadığını merak etsin. Bu ilgi ihtiyacınçocukluğundaki hangi olaylarla bağlantılı? Bir psikolog koltuğuna uzansan mı?

Kalkıyoruz artık. İkimiz de yorgunuz konuşmaktan.Gerçekleri mi konuştuk yoksa güzel şeyler duymak mı istiyorduk bilmiyorum.İkimizin de bizi bir başkasının dinlemesine ihtiyacı varmış. Emin olabildiğimtek konu bu. Bankı görüşümüzü, oturmaya karar verişimizi, elinde termoslayanımıza gelen amcayı, ilkokulda öğrendiklerimi, tinerci çocukları, polisleri,tüfekle balon vurduran adamı, tartıştığımız konu başlıklarını düşünüyorum.Metrodaki tanışmamız geliyor aklıma. Adımlarımız eş zamanlanıyor, kolumagiriyor ardından. Gülümsüyoruz ikimiz de.

Tanışma (Hikaye I, Kısım I)

2011-11-02T01:08:00.001+02:00

Herkesinsustuğu bir anda bağıra çağıra konuşmaktan hiç çekinmeyen biri var aramızda.Gideceği yer hakkında yarım yamalak İngilizcesi ile bir şeyler anlatmayaçalışıyor. Sözcüklerini etrafındakilere umarsızca savuruyor. Herkesin gözü onunüzerinde çünkü o bir yabancı; İngilizce konuşuyor ve kendine güveni, taşmayahazırlanan Nil gibi. Metro gibi birbirini tanımayan insanların bulunduğu vesessiz konuşulan bir ortamda, biri bağıra çağıra İngilizce konuşuyorsa, herkesonu dinler ve anlamaya çalışır. Bu bir çeşit 'Bakalım İngilizce konuşuluncaanlayabiliyor muyum?’ testidir. Sonunda yardımsever bir adam kendini fedaediyor ve inmesi gereken durağı söylüyor: Mecidiyeköy. Çok basit değil mi,şişli Mecidiyeköy! Ancak haraketliarkadaşımız bundan tatmin olmuyor, metronun nispeten az yolcu taşıdığı birsaatte olmasından faydalanıp ayağa fırlıyor. İvmelenmesi hakkında hiçbirfikriniz olmayan bir araçta iseniz kıpırdamayın, komik duruma düşmeniz anmeselesidir. Hesaplarında bir yanlışlık olmuş olacak ki ani bir denge yitimiyaşıyor. Sonra hemen toparlıyor ve eliyle ineceği durağı gösteriyor. Onayınıalıyor ve kolunu kucağıma koyacak şekilde yanıma oturuyor. İşte bu andakarşımızda oturan kızın ağzından birkaç kelime çıkıyor. Aktif insan hemen cevapveriyor. Durağa geliniyor. Kız da kapıda, kendine güvenen hemen yanında.İşaretçinin gözü kızda, bense tamamen ona kilitlenmişim. Kapıdan çıkmaküzereyken hamlesini yapıyor. Biraz beraber yürüyorlar, bir anda kızın aşırıkendine güvenene bakıp bir şeyler söylediğini ve ondan uzaklaştığını görüyorum.Ah biz erkekler!

Yürüyen merdivende kızın arkasındayım. Düşüncelerimikendime saklamayı uzun zaman önce öğrenmişim, susuyorum. Sonra birden dönüyor,bana bakıyor. Bir anda bir şeyler söylememi bekliyor ya da ben öyle sanıyorum.‘öyle sanmak’ yüzünden başına bir şeyler gelen insanlar topluluğu kursam, çokarkadaşım olur sanıyorum, evet bunu da öyle sanıyorum.

-Bir insanın yabancı olması sana sonsuz bir güven sunmakzorunda mı?

Beklediğim gibi afallıyor, beklemediğim gibi çabuktoparlıyor.

-Güven değil; yardım etmek bu.

-Yardım etmenin altında yatan en önemli sebep, kendinekendini övmek değil midir ki?

-Yakışıksız bir soruya tatmin edici bir cevap vermekzorunda olduğumu fark etmemiştim.

-Geçiştirmeye çalışmak, kaçmanın diğer adı.

-Boş versene, saf duyguların var olabileceğiniunutanlardansın.

-Elindeki elma şekerini beğenmeyip başka çocuklarınkinimerak edenle…

-Sözünü büyük bir zevkle kesmek istiyorum çünkügözlemlerinde yanıldığını anlamak çok da zor olmadı.

Burada yediğim tokadı belki ilk anda yemeliydim. Böylece‘öyle sanmak’ üzerine edindiğim deneyimleri bir anda tazelemiş ve aceleyleyoluma devam etmiş olurdum. Bu ertelenmiş tokat, sağ yanağımda şirin birkızarıklık yarattı. Anladığım kadarıyla solaktı ve daha önce buna benzertokatlar atmıştı. Yürüyen merdivenin başında duruyorduk. İnsanlar ikiyanımızdan geçiyordu. Bir kızdan tokat yiyen bir erkek ve tokadı atan kızgörüntüsünün etrafa salmış olduğu korkudan kimse aramızdan geçmeye cesaretedemiyordu, zira böyle durumlarda, çok sinirlenen kız yoldan geçen herhangibirine daha tokat atabilir ya da onun omzunda ağlayabilirdi. İstanbul’dayürüyen insanların yoğun olduğu yerlerde sabit duran insanlara yapılan 'cıkcık’lardan böylece kurtuldular ancak bu durum uzun sürmedi. Bir süre sonramerdivenden çıkan insanlar yenilendi ve “cık cık” insanları belirmeye başladı.Bu süre zarfında erkek şaşkınlıkla bakıyor; kız ise gözlerini bir büyütüp birküçültmekte meşgul. Kendimden 3. tekil şahıs gibi bahsetmeye başlamam yediğimtokadı aslında başkası yemiş gibi düşünmek istememden kaynaklanıyor.

-Sanıyorum bu anda özür dilemem gerekiyor.

Evet, sayın bayan özür dilemelisiniz çünkü bu tartışmanınbu hadde gelmesi için kapıları ardına kadar aralayan sizdiniz. Size de bundanböyle 2. çoğul şahısla hitap etmeye başlayacağım. Bu size karşı sinirlendiğimeişarettir. Kendi kendime konuşuyorum, sonra fark ediyorum ki beni duymuyor.Toparlanıyorum:

-Özrünün de bu tokat da kadar sert olacağını düşünüyorum.

-Peki, bir Türk kahvesi affa giden yolu açar mı?

-İkinci bir tokat gelmeyeceğinin garantisini de istemekbenim hakkım.

-Hak senindir.

Karşılıklı oturuyorlar. Durum oldukça vahim. Birbirinihiç tanımayan iki insan. Geçmişleri bir önceki metronun geliş zamanıylaölçülecek kadar kısa. Ortak noktaları esmer, aktif, heyecanlı, bağırarakİngilizce konuşan yabancının yol açtığı ve tokatla sonlanan ufak tartışma.İkisinin de sade Türk kahvesi içmesi ise detaylarda boğulmamaya yemin etmişyazarın eksik noktası.

Konuşmalar tekrar aynı mevzu üzerinden başlıyor. Bireyselpsikoloji konusu, “Türk kadınının genetiğinde yatan bastırılmış duygularınıkenter kültüründe, kontrolsüz bir biçimde açığa çıkarmasına toplumsal vebireysel bakış” başlığının ayrıntılarıyla incelenmesiyle son buluyor. İkitarafın da bireyler üzerine yorum yaparken toplumdan bahsetmeden yapamamasısebebiyle, “küreselleşme sonucu kültürler arasındaki duvarların yok olmasının /kalınlaşmasının Türk kadınları üzerindeki etkileri” başlığı açılıyor.Tartışmanın oldukça şiddetlendiği anlar bu anlar, hatta bir ara, erkek (yine 3.tekil şahıs… ) ikinci tokadı bekliyor.

Bu şiddetlenen tartışma etraftaki insanlarseyrekleşinceye, kafe temizlenmeye başlayıncaya ve en sonunda masaya hesapgelinceye kadar devam ediyor. İçilen dört Türk kahvesini ve altı çayı kız;muhabbet boyunca etraftan gelen “biraz sessiz olamaz mısınız?” bakışlarını daerkek ödüyor.